Bu yaz yaptığım pembe bir elbiseden bahsetmek istiyorum bu gün. Kumaşım Baykumaş.com tarafından bana gönderilmiş ince bir penye idi. Dolabımda pembe pek bir şey olmadığından bunu yapmak istemiştim. Önce aklımdan iki kat biçmeyi düşündüm bu elbiseyi, sonra püskülleri olmasına karar verdim. Sonra aklımdaki görüntü çok sade geldi ve bir arkadaşımın hediye ettiği taşlarla ön kısma hareket katmayı planladım. Kesime başladığımda o kadar dalgındım ki ufak tefe hatalar yaptım ancak çabuk toparlanıp bütün hataları eğlenceli bir biçimde göze de hoş gelecek şekilde kapattım. Son olarak önündeki taşlara geldi sıra. Bunu düzgün bir biçimde nasıl yaparım biliyordum. Önce bir şablon çizmeliydim ön kısmına. Sonra o şablona sabit kalarak boncukları simetrik bir biçimde dikmeliydim ancak bir anda gelişigüzelliğin hayatıma kattığı onca macera ve güzellikten mahrum kalacağımdan korkup şablon çizme işini bir kenara attım. Tek yapmam gereken kendime güvenmek dedim içimden. Boncukları alıp bir bir içimden geldiği gibi dikmeye başladım. Bütün boncuk işleme süresi boyunca sadece doğruyu yapacağıma emin olarak ilerledim. Bazen aklıma elbise bittiğinde ön kısımda yamuk bir boncuk işlemesi olursa ne olur diye sordum. Sonra gülüp, sökerim ve kuralına göre dikerim ne olmuş diye kendimi teselli ettim. İşlemesini bitirdiğime karar verdiğimde üzerime giyince gördüm ki hata yoktu. Boncuklar tam ortada gelişigüzel akıştaydılar. Yoksa buna Gelişi Güzel akış mı demeli? Belki de tıpkı hayatımız gibi...
